ธรรมดาให้เคยชินอย่างยินดี

…มิอาจเป็นอุบลพ้นธารา

ขอเป็นเพียงดอกหญ้าผู้ยิ่งใหญ่

ไม่ขอมีปีกกล้าบินฟ้าไกล

ขอเดินดินอย่างพอใจรักในดิน

…อยู่ใต้ฟ้าอย่ากลัวฝนหล่นจากฟ้า

อยู่กับดินจงรู้ค่าภูผาหิน

อยู่กับใจจงรู้ใจไม่เกินจินต์

ธรรมดาให้เคยชินอย่างยินดี